Online

‘Zijn’ is soms het enige dat nodig is.

Het enige trouwens ook dat mogelijk is, met 3 jongens om me heen. Opgevouwen was wordt te snel weer in gekreukelde staat gebracht, en in het ergste geval moet het opnieuw de wasmachine in. Ramen wassen gaat slecht met spuughanden in de buurt. Stofzuigen is zinloos met nog een hagelslagronde voor de boeg.

Stofzuigen is sowieso een eindeloos durende bezigheid geworden met het prikkende vingertje van Kyan in de buurt. Elke 5 seconden wordt het blauw wordende – dus interessante – knopje ingedrukt. De zuiger zwijgt, het filter wordt gereinigd  (of iets dergelijks) en na enkele seconden kan het apparaat weer verder gaan met waar het mee bezig was. Voor enkele seconden. Een hagelslag krijgt nauwelijks tijd de slang te verlaten en in de opvangbak te belanden, want hup, daar is de nieuwe reinigingsronde alweer. Te weinig efficiënt, te frustrerend, dus liever aan het einde van de dag. Precies, dat moment waarop je helemaal geen zin meer hebt om nog een poot te verzetten, dan. Nouja, dat zien we dan wel weer.

In elk geval is de lust tot het doen van nuttige activiteiten met kinderen erbij mij al heel snel vergaan. Niet dat ik daar heel rouwig om ben natuurlijk, aangezien het ook niet bepaald het verlangen van mijn hart is.

Maar terwijl ik aan tafel zit en af en toe boe of ba zeg om het spel en de sfeer gaande te houden, vraag ik mij af of andere (thuisblijf)ouders ook de halve dag op hun stoel zitten en thee warm houden. En verlangend kijken naar de pc of naaimachine, of wat voor nuttigs ook, terwijl zij geen enkele mogelijkheid zien die activiteit te combineren met 30 vingertjes en 3 blèrende kelen. Of doen zij dat anders?

Eén ding heb ik wel geleerd in mijn zogenaamd ontplooi-loze situatie. Bepaalde momenten van de dag vragen een online verbinding met mijn kroost. Er hoeft niet altijd intensief contact te zijn, maar het piepje ´er is een nieuw chatbericht´ moet voor mij hoorbaar zijn, en er moet mogelijkheid zijn te reageren. En als dat gegeven weer bekend is bij de kinderen, geeft dat hen de nodige grenzen wat betreft fysiek contact en huilerij. Mijn aanwezigheid geeft kaders, rust en veiligheid. Als ik in een vroeg stadium signalen opvang van sluimerend onheil, kan ik preventief invloed uitoefenen. Geen geschreeuw vanaf de bank bij reeds uitgebroken oorlogen, geen moederlijke frustratie door verstoorde columns.

Zoals God er is voor mij, altijd online, en mij subtiel leidt, zo mag ik voor mijn kinderen ‘zijn’. Het enige verschil is dat Hij wél kan multitasken…

Ik blijf toch zoeken naar iets dat mijn handen kunnen doen, zonder mijn hoofd mee te nemen. Zoals vanochtend toch opeens heel snel de stofdoek door het huis gleed, terwijl ik ondertussen de ijsjeswinkel luidkeels bejubelde, en volledig deelnam aan het spel. Ik kan het wel 😉

Voor de rest scan ik de krant… of check ik toch af en toe mijn mail… altijd online 😉 Want ook in de digitale wereld kun je heel waardevol ´zijn´.

 

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=94

Leave a Reply

Your email address will not be published.