Wie wordt er hier nu opgevoed?

‘En nu ben ik er klaar mee! Dat wordt geen film kijken straks!’

 

Ik was alleen. Dat had er natuurlijk niets maar ook weer alles mee te maken. Want ik ben wel vaker alleen, als enige volwassene in huis bedoel ik dan, maar nooit 3 etmalen achter elkaar. We zaten nog maar op dag 1 maar ik weet zeker dat die overige twee dagen ook al gezellig op mijn schouders lagen te drukken.

Nu was er op dat moment wel een volwassene aanwezig. Maar die speelde geen enkele rol in de pedagogische activiteiten die ik probeerde ten toon te spreiden, omdat zij alleen maar haar eigen kind kwam afhalen. Wellicht versterkte haar aanwezigheid juist mijn opgefokte houding, omdat ik wilde tonen dat ik de ontplofte dierentuin volledig onder controle had terwijl geen enkel kind ook maar enige fatsoenlijke reactie toonde op mijn corrigerende opmerkingen. Integendeel.

En omdat de middag vooral vreetzaam maar niet vreedzaam was verlopen, waren mijn mogelijkheden dusdanig uitgedund en mijn irritatie dusdanig groot, dat ik niemand ook maar enig onverdiend pleziertje gunde.  Dus toen zoonlief opnieuw op sokken het gras in rende, deed ik bovenstaande hysterische uitroep. Een halve milliseconde laten had ik hevig berouw (en werd ik ook direct vergeven maar daar had ik nog even niets aan, want ik ben natuurlijk wel consequent).

Ik had dit natuurlijk niet moeten zeggen. Allereerst werden er 3 kinderen gestraft voor de daden van (op dat moment) één. Dat klinkt heel Bijbels maar dat was het op dat moment toch niet echt. Bovendien was de straf dermate buiten proporties dat niemand er ook maar iets meer van begreep. En tenslotte sneed ik mijzelf giga in de vingers door mijzelf dat zalige uurtje rust te ontnemen.

Gelukkig werd ik gezegend met een portie kalmte die zelfs míjn verstand te boven ging. Toen de moeder en het speelvriendje weg waren kon ik een hevig snikkend jongetje tegen mijn boezem drukken, spreekkoren glimlachend aanhoren (´Wij willen film! Wij willen film!), inwendig giechelen om het block dat zij tegen mij vormden (Wij vinden mama stom, hè? Wij willen hier niet meer wonen toch?) en opgelucht gniffelen toen ze in optocht naar boven stormden (‘Nou, dan blijf je hier maar lekker in je uppie zitten mam, lekker puh, wij gaan naar boven jongens, kom!). Wat een straf 😉 Toen de benjamin nog één keer zijn koppie om de deur stak en heel stoer zei: ‘stomme mama!’ voor hij de deur hard dicht trok had ik eigenlijk heel boos moeten worden. Maar ik keek hem rustig aan en wenste hem een goede reis naar boven.

Daar in de stilte, alleen en op een heerlijke bank, kon ik rustig nadenken over wat mijn reactie had kunnen en moeten zijn. Maar ja, dat heb je met secundaire mensen, die reageren altijd te laat. En daar hebben kinderen geen boodschap aan. Dus moet ik het weer gaan rechtbreien. Als ik nog even buiten ben voor wat frisse Inspiratie, hoor ik ze weer bij de deur, met hun spreekkoor. Leuk, hoe ze een eenheid vormen. Voor even.

We gaan zitten en praten. Vooral ik, en tegen onwillige hoofden. Ik zorg dat ze beseffen dat ze allen hebben gezondigd en de film moeten missen. Samen zijn ze verantwoordelijk, dus samen zullen ze aan de slag moeten. Ook niet Bijbels maar wel nodig in deze gebroken wereld. Samen gaan we opruimen, pizza warm maken en tafeldekken. Samen gaan we gezellig eten. En daarna gaan we, als het goed is gegaan, samen de film kijken. En dan is alles weer vergeven en kunnen we opnieuw beginnen. Eindelijk iets Bijbels.

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=936

1 comment

    • Esther on 14 November 2014 at 22:04
    • Reply

    Mooi lin!

Leave a Reply

Your email address will not be published.