Halloween: Lichtjesfeest?

En het thema van het kinderfeestje is trouwens Halloween!

Alle pompoenen nog aan toe zeg, wat heb ik nu aan mijn fiets hangen. Het clichévoorbeeld van een feest dat een gristenmens maar liever mijden wil komt via een gezellig verjaarsfeestje zomaar op onze schoot vallen. Op Luuk z´n schoot eigenlijk. Maar hij vindt alles leuk, dus is voorlopig nog niet de juiste persoon om knopen door te hakken (of in dit geval spoken te verjagen).

Nu had ik net vorige week een oproep gelezen om juist wel mee te doen met dit feest, om zo te laten zien dat het Licht toch sterker is dan duisternis, dode geesten en de dood in het algemeen. Mooi vond ik dat, nobel, ja, dát is de manier, niet te bang mensen. Maar uh… liever niet míjn zoon. Van zes. Dat vind ik toch een beetje spooky. Dus als een bezetene, oh nee ontzettend kalm en nadenkend, toch nog een keer het internet opgewandeld en wat nadere kennis gezocht over iets waarvan ik toch wel weet dat het niet op mijn kalender terecht zal gaan komen.

Om mij heen hoor ik verschillende spookgeluiden. Nee hoor, ook heel wijze gedachten die ik grotendeels wel deel. Dat kinderen nog zo open staan voor alles, en dat er wel degelijk meer is tussen hemel en aarde en niet alleen maar goed.

Volgens Wikipedia vierden de Kelten oud (Halloween) & nieuw (Allerheiligen), en geloofden zij dat op nieuwjaarsdag de geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar terug kwamen om te proberen een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar. Men probeerde die geesten te verjagen door enge maskers te dragen. Dat zou vast helpen…

Op de een of andere manier trekt dit feest mij niet echt. De doden zijn op een andere plek, en het bezig zijn met hun geesten kan enkel maar ellende geven. Nu geloof ik in de Geest van Leven die altijd sterker is, Goddank. Maar ik weet dat er ook veel onrust en pijn kan ontstaan door bezig te zijn met donkere krachten, waarvan je zelf de omvang niet kunt overzien en die je juist weg willen houden van het Licht. En ons kind is zes en kan nog geen onderscheid maken. Een waar dilemma dat het niet hoeft te zijn maar wel een keuze vraagt.

Dus gooi ik het open en  licht de moeder in over mijn afkeer van een dergelijk duister geestenfeest en de mogelijkheid dat mijn zoon daar niet bij aanwezig zal zijn. Open minded als ze is, luistert ze en denkt ze mee en geeft ze wel aan dat niet de dode heiligen die dag centraal zullen staan, maar haar springlevende prachtige zoon. De versieringen zijn bijzaak en flexibel, en er valt over hun aanwezigheid te discussiëren. Dus verdwijnt een schimmige foto weer in de la. Spinrag en enge geluiden blijven bestaan, opdat ze maar lekker griezelen mogen, terwijl ze snoepen van taart en chips en alles wat maar slecht doch zalig is.

We dubben nog even en bidden om wijsheid. We zijn dankbaar dat het bespreekbaar is en willen ook onze plek in de wereld innemen. Binnen bepaalde grenzen, dat wel. Dat ze maar een leuk feest mogen hebben! Want ze gaan vieren dat hij 7 jaar geworden is. Zeven, het heilige getal, het getal van de volheid van God.

In het volste vertrouwen laten we hem gaan.

Wel benieuwd: wat zou jij doen?

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=927

1 comment

    • Harold Prost on 30 October 2014 at 17:13
    • Reply

    Weer supergeinig geschreven Linda 🙂 Maarrr… Wat zou ik doen? Als ik dan eerst bij mezelf een beslissing heb genomen over voor wie ik hier een keuze in denk te moeten maken en dan uitkom bij mijn kids, dan zou ik graag helderheid willen geven. Mijn 10-jarig kind zou ik al heel anders behandelen dan mijn 6-jarige. Dat dan weer wel. Net als met films hoop ik mijn kind genoeg te kennen om iets wel of niet, samen of alleen te laten bekijken of meemaken.

Leave a Reply

Your email address will not be published.