Uitzinnig

Doe even normaal joh.

Dat dacht ik toen ik flarden van de uitreiking van de Gouden Kalveren voorbij zag komen. Als een vrijgelaten kalf sprong een bekroonde acteur achter de microfoon heen en weer, al zwaaiend met zijn trofee. Hij riep: ‘Ik ben een Marokkaan, ik ben Nederlander en ik heb een f…. gouden kalf!!!’  Tranen, cliché’s en gehakkel, dat ken ik van deze spontaan ingestudeerde toespraken. Dit geschreeuw leek me ongehoord, en ik verwachtte ieder moment dat hij zou worden afgevoerd.

Maar de beelden werden herhaald en bezongen. En pas toen ik het hele verhaal zag en hoorde werd ik ontroerd. Niet alleen door zijn huilende vader na de onverstaanbare maar duidelijk zeer emotionele dankwoorden richting zijn ouders. Al was dat natuurlijk ook tranentrekkend lief.

Ook niet door zijn bekentenis, dat hij sinds 9/11 leeft in angst, en daar van af wil. Dat hij het belachelijk vindt dat mensen evt. bang voor hém zouden zijn. En ook niet door zijn oproep je droom te gaan leven, omdat het kan, en omdat je anders spijt krijgt. Passie en kippenvel maakten mijn lijf warm én koud, dat wel.

Al zijn woorden raakten me. Ik vond het moedig, sterk en een prachtig en bemoedigend voorbeeld van kansen en gelijkwaardigheid.

Maar ik ging plat door de reactie van de zaal. Staande ovaties, luid gejuich, ontroerde blikken, uitbundig gelach. En dat in volledige eenheid, verbonden door de gedeelde trots en aanmoediging voor deze held en zijn hartekreet.

Ik heb dat vaker. Bijvoorbeeld bij Brittain´s Got Talent, waar ik heel soms op Youtube stukjes van bekijk. Vooral piepkleine meisjes met hartbrekend zuivere stemmetjes, die liefst a capella liedjes als Ave Maria of ´Somewhere over the rainbow´ zingen. Een doodstille zaal, de jury-dame die tranen uit haar mascara moet dweilen, een zeer strenge juryman met zijn hand voor zijn mond en grote ogen. Maar  dan, bij een hoge noot of het slotakkoord, het losbarstende applaus van een dolenthousiaste zaal. Die saamhorigheid, die vreugde, die emotie… Je kunt me wegdragen…

Soms heb ik het in de kerkdienst. Aan het eind van de aanbidding, als ik God heb gedankt, gebeden. Gedachten en gebeurtenissen zijn even weg. Ik voel me dichtbij God en ben toe aan prijzen. En dan zingen we bijv. ´Spoedig zullen we Hem zien´. Of ´In de hemel is de Heer´. Dan waan ik mij tussen een hemels miljoenenpubliek, dat blij huilend een luid applaus en gejuich laat klinken voor de Man op het podium. Dan sta ik met mijn ogen dicht, terwijl de tranen zich ophopen in mijn wimpers en na een tijdje losbarsten. Dan explodeert mijn hart uit mijn lijf, dan strekken mijn handen zich naar Hem, dan bejubel ik mijn Held, samen met het publiek in de kerk. Verstand op nul, blik op Oneindig!

Wat heerlijk om grenzeloos op te durven gaan in uitzinnige vreugde voor Degene die het toekomt. Dat is mijn verlangen.

Alleen een buitenstaander zal dan zeggen: ‘Doe eens normaal joh’. Maar die heeft teveel andere programma’s gekeken…

 

 

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=87

Leave a Reply

Your email address will not be published.