Geboortefeest

‘Het is een hele bevalling, hè! Maar eindelijk is je kindje er!’

Een fijne metafoor in tijden van toenemende bolle buiken in mijn behoorlijk directe omgeving. Had ik óók een kindje, maar dan zonder kleerscheuren en gebroken nachten. Prima verdeeld. Niet ik maar het boek werd dikker, en tijdens het persen nam ik nog een slok van mijn rosé. En hoewel de laatste 16 leesrondes wel wat pufwerk hebben opgeleverd, kan ik zeggen dat pijnloos bevallen van een boek nog steeds mijn absolute voorkeur verdient. En dat zegt wat. Want nooit ben ik langer dan 4,5 uur bezig geweest met het betere scheur en perswerk. Dus waar heb ik het over.

De metafoor heeft echter toch een wat pijnlijke dimensie gekregen. Want terwijl de papieren boreling lag te rijpen bij de drukker, begon er onverwacht iets te groeien in mij. Vraag me niet hoe dat kon, ook al kan ik hier prima een technisch verhaal oplepelen over bloemetjes en bijtjes. Maar hoewel wij zelf hadden bedacht dat huis, hoofd en hart vol waren, begon een vierde BSje zich te nestelen, op zoek naar een plekje niet alleen in mijn buik maar vooral ook in ons hoofd. En dat was niet in een dag gepiept.

Huis en hart waren niet het probleem. De logeerkamer moest alleen even gereinigd worden, en onze harten waren al gestolen door het kloppende hartje op het zwart witte scherm. Maar hoe zouden we ooit nog een keer die cyclus moeten volbrengen? Net nu de laatste BS kon worden afgeleverd op de basisschool? Het was een vraag die geen vraag meer was. Dus het enige dat dringend moest gebeuren, was 180 graden draaien en onze armen wijd open zetten voor dit nieuwe leven.

Daar hebben we hard voor gewerkt. Soms onder tranen, soms met angst in ons hart. Maar altijd met de zekerheid dat het welkom en geliefd was, geen foutje en niet ongewenst. Slechts ongepland, en hoe erg kan dat zijn. We leerden loslaten, vertrouwen en genieten. En stiekem hoopten we op die roze wolk, die toch eindelijk de Brinkstraat zou kunnen aan doen…

We waren er nog niet helemaal klaar voor. Maar ja, ben je daar ooit klaar voor? De termijn echo moest ons helpen. De werkelijkheid zou ons het laatste zetje geven om te gaan voor een nieuw, spannend hoofdstuk in ons leven. Maar toen zagen we alleen maar een levenloos mensje. Ja, met hoofdje en buikje en oh kijk, armpjes! Maar het bewoog niet meer.

Het waren twee bewogen maanden. Heen en weer tussen spanning, geluk en dan weer verdriet. Afscheid van iets waar we net ons hart voor open hadden gesteld.

Inmiddels is mijn boek geboren. Ons vierde kindje ook, maar opnieuw heel anders dan we hadden gedacht. Zelfs het kraamfeest voor Oog in oog moest wijken. Een bizarre samenloop. Maar dat is het leven.

Op 12 juni – bij leven en welzijn… – vieren we het leven, proosten we op Oog in oog, en op alle mooie dingen!

 

Deze is voor alle vaders en moeders – en het zijn er heel veel – die rouwen om het kindje dat nooit kwam.

 

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=781

2 comments

    • Esther on 22 May 2020 at 19:56
    • Reply

    Mooi lin! Ik herinner het mij nog goed toen je het blijde nieuws vertelde! Wat een achtbaan van emoties!
    Het zal vast een mengeling van gevoelens blijven op het moment dat je erbij stil staat.
    Wat als….

    Je bent een prachtige mama met 3 super (b)engels. En mijn jongste meid (die denk ik op het moment erger is dan 3 jongens bij elkaar…) wil heel graag nog een keer samen met tante linda pasta koken :-). Fan van jou!
    Liefs uit Zwolle

    Ps. Ja Simon…. we vergeten jou niet hoor… 4 (b)engels linda…

    • Linda on 23 May 2020 at 20:59
    • Reply

    Ah super lief! En Nina is een scheet, ik ga graag weer met haar pasta koken 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.