Humeurig

‘Kijk even ui-huit!’ Luuk schrikt van mijn blikkerige stem, en loopt vervolgens met een onweergezicht verder naar de speelhoek.

 

Deze week kwam de uitdaging voorbij om 24 uur geen negatieve woorden uit te spreken. ‘Een beetje negatief gebracht natuurlijk, met die ontkenning’, dacht ik met mijn zieke geest. Maar de boodschap is helder. En goed, want woorden hebben kracht. Ooit al eens geleerd en nog steeds het motto van ons huis. Dus het leek me appeltje-eitje, hoewel ik er niet meer dan drie seconden aan heb besteed om de consequentie daarvan te overzien.

Maar nu ik mijzelf bovenstaande correctie als een viswijf hoor uitwerpen, denk ik opeens dat die positief bedoelde zin niet echt tot zijn recht komt. En dat is nog zacht uitgedrukt. Het kan honderd keer beschermend bedoeld zijn, namelijk dat mijn geliefde kind niet tegen de tafel knalt, en ik hem nog mijn leven lang kan knuffelen. Maar de krijsende toon die ik eronder heb geplakt, past meer bij een achterbuurtmoeder die zes weken niet geslapen heeft, en komt de algehele sfeer in huis niet bepaald ten goede. Om er maar weer eens een understatement tegenaan te gooien.

Vroeger, toen ik nog naïef, net afgestudeerd en kinderloos was, kon ik chagrijnig worden van die mopperige ouders. ‘Hou eens o-hop, dat vind ik niet leuk!’ Of deze: ‘Doe nou even normaal!’ Onbegrijpelijk dat ze hun humeur niet even in bed kunnen laten liggen, in plaats van deze over hun lieve schatjes uit te storten. In hun rol van opvoeder moeten zij zich niet zo laten gaan! Mogen agenten en leerkrachten toch ook niet? Afstand mensen, er boven staan. Het gedrag bestraffen, niet het kind. En vooral niet boosheid voelen, hooguit doen alsof. Emotieloos.

Eigenlijk vind ik dit alles nog steeds. Echt. Maar hoe kan het dan gebeuren dat ik mijn bevelen als een marktkoopman door de kamer blèr, en vaker uitval in een vleselijk reflex dan met een kalme, pedagogisch zeer scherpe geest? Dat doe ik toch ook niet bij de buurvrouw of bij een vriendin? Misschien nog net bij mijn man…

Natuurlijk zitten de drie jongetjes bij voorkeur in mijn irritatiezone. Daar waar andere mensen nauwelijks een voet durven zetten. Daarbij zitten ze daar ook nog eens meer dan 12 uur per dag, 7 dagen per week. Dat gaat bij mij al over vele grenzen heen. Zeker als mijn nachtrust bij lange na niet zolang heeft geduurd. En tenslotte, om mijn excuus lijst vol te maken, zouden ze ook gewoon de eerste keer een bevredigende reactie kunnen geven. Dat scheelt toch al gauw een paar snauwen per uur.

Maar in een huis waar positieve woorden hoog staan aangeschreven, moet misschien toch vaker eens gekeken worden naar de toon, die de muziek maakt.

Dus mijn nieuwe, aangepaste uitdaging luidt: 24 uur lang op zeer geduldige en vrolijke toon reageren en corrigeren.

En nu maar hopen dat ze heel lang uitslapen…

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=397

Leave a Reply

Your email address will not be published.