Down the drain

Nog geen twee dagen heb ik hem in huis. Eindelijk heb ik wat iedereen blijkbaar heeft. Hét hebbedingetje in crisistijd: een slimme telefoon. Swipen, whatsappen, ik hoor er helemaal bij.

Zijn uit de toon vallende voorganger is mij ontvallen. Letterlijk. Down the drain. Een heel domme actie die past bij een heel domme telefoon. En nu heb ik dus een hele slimme. Net iets meer dan 40 uur.

Maar ik heb hem niet meer. Want ik ben hem kwijt! Echt! Na een laatste whatsapje moet ik hem op een uniek plekje hebben neergelegd. Geen idee waar!

Elke logische locatie keer ik drie keer binnenste buiten. En ik heb zo weinig vertrouwen in mijzelf, dat daar ook prullenbakjes (ja, alle! ) en vriezers onder vallen… De net draaiende wasmachine ruk ik open, de wasmand kieper ik om. En ja, inderdaad, opnieuw steek ik mijn arm in de wc pot. Maar nergens vind ik mijn roze gepimpte speeltje. En als ik mezelf bel, zegt een damesstem dat ik niet bereikbaar ben. Dat is geen goed teken. Een teken van geen leven…Ik zweet peentjes!

Schaamte heeft mijn slokdarm in een knoop gelegd. Niets zeg ik tegen mijn zus, als ik haar bel met de old fashion vaste telefoon. Ik zet niets op FB. En niets kan ik bedenken om over ongeveer acht uur als plausibel excuus aan te dragen tegenover de man die hier het meeste geld in het laatje brengt. Dus graai ik nog een keer in de open haard. En voel dat ik  langzaam gek word. Of besef dat ik het misschien al ben.

Eén mogelijkheid is er nog. Eén kans dat ik niet tezamen met mijn telefoon mijn verstand heb verloren. Maar het is te kinderachtig om het te overwegen. Niet álles is de schuld van de kinderen immers. En ze hebben nog nooit eerder een telefoon in hun schooltas gestopt..

Maar de mogelijkheid dat niet zij maar ik het ding tussen hun bekers en broodtrommels heb gepropt is te reëel. Inmiddels is mijn zelfvertrouwen al uren geleden down the drain gespoeld en verbaast niets mij meer. Het is hooguit een bevestiging van de noodzaak tot spoedopname op een gesloten afdeling.

Dus haast ik mij naar school en snuffel als een inbreker in Max zijn tas. Als ik niets vind, haal ik de eigenaar tegen beter weten in toch maar even uit de klas. Hij kijkt me aan alsof hij spijt heeft dat hij het niet echt heeft gedaan. Ik geloof hem, en wandel naar de tweede potentiële dief.

Luuk speelt buiten. Als ik hem vraag naar de telefoon, gaat zijn hand automatisch naar zijn jaszak maar blijft daar hangen. Leeg. Maar het is een bekentenis. En heel zachtjes klinkt het: ‘Hij ligt in de bewaarmand, in de klas… Maar ik dacht dat het speelgoed was!´

Ik ben niet gek! Mijn ego, mijn waardigheid, het ligt gewoon in de bewaarmand. En ik dacht verdorie dat het bij het grofvuil lag.

Ik vind mijn gadget en druk hem aan mijn boezem. En zie dat vliegtuigmodus staat aangevinkt. Geen bereik. Vandaar…

Opgelucht als na een toiletbezoek spoed ik mij naar huis. En nu als een gek Simon bellen..euh, whatsappen, want ik heb een geweldig verhaal! Nu wel 😉

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=371

3 comments

    • hilde on 11 February 2013 at 20:23
    • Reply

    geweldig. maarruh….een deel is fictie mag ik hopen?

      • Linda on 14 February 2013 at 10:56
      • Reply

      Nou Hilde, eigenlijk niet zo heel veel….

  1. Mooi verhaal! Erg frustrerend als je iets kwijt bent. Fijn dat je het weer gevonden hebt 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published.