Knap

‘Knap zeg, die verhalen en columns die worden uitgegeven!’

Ik glim van trots en stijg op. Keihard stort ik ook weer neer.

Schrijven is voor mij wat haken of uiltjes vilten is voor een ander. Het zit erin en moet eruit. Het kost geen enkele moeite en geeft energie. Ik hoef er niet vroeg mijn bed voor uit, ik hoef geen ellenlange vergaderingen bij te wonen, en ik heb geen nooit te halen deadlines. Ik leef mijn leven en schrijf dat op. Hoe simpel is dat! En ondertussen wordt er ook nog gezorgd dat de hulpbehoevenden in mijn leven, de bronnen van inspiratie zeg maar, ook hun natje, droogje en liefde krijgen.

Verder doe ik ook niet zoveel, op de dagen dat de laptop uitrust. Het huis is meestal een rommeltje, en ik doe weinig aan design. Afgezaagde takken en bloemige kransen zul je bij ons aan de muur niet aantreffen. De jongenskamers zijn zwart met wit, met een serie posters van auto’s of paarden, en verder 3 paar sokken en 6 T-shirts. Is ook een bepaalde stijl, waar ze zich vast vertrouwd bij voelen inmiddels.

Ook de schoonmaakgave bezit ik niet. En ik doe ook mijn best niet. Ik stofzuig om het speelgoed heen. Ik verschoon de bedden als er in gespuugd of geplast is. Ook een vorm van regelmaat… En ik schaam mij dit slechte nieuws behoorlijk.

Dat is niet knap. Dat is lui. Dat is verwend. Dat is de prinses op de erwt!

Want ja, zelfs de erwt is aanwezig. In al dat vrije schrijfplezier is daar tóch het gejammer over gebrek aan collega’s en het overschot aan geblèr en gestof. Ja, heus. Prinses, dat zeg ik.

Weet je wat ík knap vind? Dag in dag uit rapporten schrijven en innoveren, of je nu hebt geslapen of niet. Mensen beter maken, of verzorgen tijdens dat proces. Dertig kinderen normaal leren schrijven of een huis verkopen voor de beste prijs. Je huis op orde hebben, en nog niet zeuren ook. Enzovoorts.

Daarom deze ode aan alle knappe koppen die elke dag het vuur uit de sloffen rennen om in te weinig tijd met te weinig beloning te doen waar ze goed in zijn. Hulde, lof en eer!

Zo, nu kan ik weer verder genieten van mijn luizenleven. Die erwt verschrompelt vanzelf;-)

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=306

1 comment

    • hilde on 4 October 2012 at 18:09
    • Reply

    goed zeg!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.