Opgepoetst

Ik heb de koelkast gepoetst. Maar ik ben het laatje vergeten… Gelukkig zie ik het net op tijd…

Wat heb ik te verbergen? Of zoeter verwoord: wie ben ik als niemand kijkt?

Van de wereldberoemde Engelsen weten we dat inmiddels. En ze verborgen het niet zonder reden. De paparazzi schuwden geen enkele methode om de gore waarheid in het licht te brengen. En niet tot heil van de zondaar. Gluren, in geuren en kleuren doorvertellen, en bakken met geld daarvoor beuren is net zo kinderachtig bizar als het klinkt. Er van smullen is nog erger..

Wij krijgen gasten. Twee weken lang. En dat in het huis van mensen die niet uitblinken in schoonheid en Living Style. Dat kan voelen als een journalist in je slaapkamer. De webcam tijdens het eetmoment. Of kamperen op een Franse camping. Onze camper zal nog iets van onze ´vuile was´ kunnen dempen. Hopen we dan.

Gelukkig zijn wij niet thuis als de gluurders, ik bedoel ´onze lieve gasten´, komen. Dus ons gedrag blijft onbespied. Maar onze inboedel niet. En ik wil niet zien hoe andere ogen rondgaan langs de hoekjes in het plafond, onder het bed en in het putje. Die vergeten plekjes kunnen de toets van de hygiëne commissie niet altijd doorstaan. Soms denken mensen dat ik overdrijf, en vaak is dat ook zo. Maar nog vaker niet, en in dit geval is de helft u nog niet aangezegd. En dat zou ik graag zo willen houden.

Het is gelukkig geen surprise visit, en we hebben ruim de tijd gehad de ergste achterstand weg te werken. En we doen het met plezier, voor onze zeer bewonderde zendelingen, die zelf ook vaak ogen en oren in hun huis rond hebben hangen. En ons huis vaart er wel bij. Inmiddels slagen ook de iets minder in het oog springende plekjes met veel glans voor een eventuele test. Nouja, natuurlijk altijd met strepen. En zover mijn oog kan reiken. Volgens mijn nederige normen. En voor 33 seconden. Maar het AMK hoeft niet meer te worden gebeld. Met het huis is ook míjn imago is weer een beetje  opgepoetst.

En ik vraag mij af of ik wel ben wie ik wil zijn. Of ik doe zoals ik gekend wil zijn. Of ik echt rustig verder kan leven met dat huisdier aan het plafond, die berg textiel in de kast. Schaam ik me ervoor? Wat verstop ik nog meer achter mooi geschreven woorden en een laagje Ajax? Een om woorden verlegen klein meisje? Een gillende keukenmeid? Word ik bang van pottenkijkers of zie ik dan eindelijk mijn echte ik? En hoe erg is dat?

Ik wil meer en meer mezelf zijn, én zorgen dat ik en mijn huis het daglicht kunnen verdragen. En gelukkig ken ik een heel goede Schoonmaker. Die vindt geen huis of hart te vies, vertelt niets door en poetst met liefde!

Hier die dweil. Ik zie een hoekje dat ik nog nooit eerder zag, met iets wat ik nooit weer wil zien… en niet door mijn ogen te sluiten J

PS in plaats van schrijven had ik het hele huis al 16 keer geschrobd kunnen hebben… of in elk geval 1 wc..

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=263

1 comment

    • Jody on 14 August 2012 at 11:49
    • Reply

    Herkenbaar Linda. Meer en meer jezelf willen zijn, én/maar…..! Voer om over na te denken.

Leave a Reply

Your email address will not be published.