Dankbaar profiteren

Ik glunder! ´Hij is míjn man! En ja, ik ben dus zíjn vrouw!´

Waarom het zo voelt weet ik niet goed, maar iets van de lof voor mijn echtgenoot lijkt regelrecht op mij af te stralen. Of het nu gaat om een mooie animatie, of een goed geleide kerkdienst, complimenten voor hem trek ik voor minstens een kwart naar mij zelf toe. Alsof mensen impliciet  zeggen: ‘Wat een goede keuze heeft zij gemaakt toen ze hem trouwde!’ Of erger nog: ‘Dat een man die het zo goed doet, voor haar kiest, dan moet zij ook wel heel geweldig zijn!’ Of ‘Het kan haast niet anders, dan dat zij een aandeel heeft gehad in deze bijzondere prestatie.’

Terwijl dat natuurlijk allemaal onzin is! Of in elk geval grotendeels 😉 Hij doet dingen waar ik heel veel bewondering voor heb, waarschijnlijk vooral omdat ik dat absoluut niet kan en durf! Meermalen zweet ik plaatsvervangend, wilde ik dat hij het niet deed. En achteraf was ik altijd blij dat hij niet mij was.

Ik sta er volledig buiten, het is zíjn ding. Maar omdat ik zijn ring draagt, voelt zijn prestatie als een persoonlijke glorie.

Het zelfde geldt trouwens voor elke voorlijke prestatie van een van onze kinderen. Van omrollen tot schrijven, alles maakt mij even trots. Ook al sta ik aan de zijlijn,en mag ik blij zijn dat niet al mijn gestuntel kan worden teruggevonden in hun gedrag, toch maakt mijn verbondenheid met hen mij enigszins deelgenoot aan hun roem. Gelukkig zie ik om mij heen voortdurend hetzelfde verschijnsel, zodat ik bijna ga geloven dat het is ingeschapen. Vooral als andere ouders direct en met een vleugje afgunst zeggen dat hún kind dat nog niet doet, word ik bevestigd in deze oerdrift van meelifterij. Ook wanprestaties stralen blijkbaar hun falen af op de omgeving.

En als ik toch zo bezig ben, hoe vaak wordt niet verkondigd dat die topvoetballer een vroeger buurjongetje is, of dat de tante van de moeder van dat meisje bij Pietje in de klas burgemeester is geworden? Alsof dat iets zou veranderen aan de status van de trotse verteller! Dat we zo graag willen scoren dat we zelfs het slagen van onze ex vrienden en pufclubgenoten op ons conto willen schrijven, is natuurlijk zeer zielig te noemen. En toch doet het wat. Maar wat?

Het maakt me deel van iets moois, iets bijzonders, iets positiefs. Zoals de stralen van de zon mij deel maken van haar warmte. Of zoals de wonderen van God mij kunnen doen glimmen van trots, omdat ik daarbij hoor. Al ben ik dan opeens minder vrijpostig om dat aan Jan en alleman te verkondigen. Terwijl ik toch warempel Zijn kind ben! Over zo’n Vader mag je echt wel pochen 😉

Of Simon net zo groeit van mijn succesjes als ik van de zijne, waag ik te betwijfelen. Maar als ik hem zo zie dansen door de kamer na een mailtje van ‘mijn’ uitgever, komt het wel een beetje in de buurt 😉

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=247

Leave a Reply

Your email address will not be published.