Aardse zaken

Het meisje is geconcentreerd bezig groene strepen te tekenen op een wit papiertje. Het is duidelijk gras.

Ze is mijn eerste slachtoffer. Of beter gezegd mijn eerste project. Een half uur geleden kwam ik met Max en Kyan aan bij het zendingsterrein van de kerk. Sporters van Sonrise waren bezig de kinderen te vermaken. Zo gaaf! Na een kopje koffie rukte ik mij los van het bekende groepje mensen om ook ‘de wereld in te gaan’. Die kinderen hebben Jezus nodig! Meer dan andere jaren voelde ik mij verantwoordelijk voor hun zieleheil. Waar ik vroeger nog wel eens dacht dat ik de medewerkers niet moest dwarsbomen, en dat anderen het vast beter konden zeggen, wist ik dit jaar zeker dat dat lulkoek was. (En ja, aanpassen aan de heidenen hoort er ook bij, als het maar niet godslasterlijk is. )

Dus zette ik mij op één van de bankjes in de warme knutseltent, en keek geïnteresseerd naar kunstwerken van oude melkpakken, en tekeningen van kijvende meisjes. De eerste 10 vragen beantwoordden ze kunstmatiger dan een robot ooit zou kunnen. Maar dit jaar deed mij dat niets. Zelfs toen er maar één meisje overbleef en de rest zich liet schminken, voelde ik mij niet afgewezen. Of dat gevoel terecht was maakte me ook niet eens uit. Er was er immers nog ééntje over? En dat was precies genoeg.

Hoewel dit meisje eigenlijk nog helemaal niets heeft gezegd. Behalve haar prachtige naam. Ayan. Als Ajaan. Maar dan nog mooier. Lees ik later op haar tekening. Ik blijf vragen en zij antwoordt in korte zinnen dat zij gras tekent, en een poppetje, en nee niet zichzelf of mama, of iemand op het veld. Gewoon een poppetje. En de hartjes zijn niet omdat de poppetjes van elkaar houden. Gewoon leuk, hartjes. Veel hartjes. Dan rent ze weg om haar fiets te redden van het grote lichaam van haar plagende broer. Hijgend komt ze terug.

Alle inkoppertjes gaan naast, alle voorzetten worden over geschoten. Hoe kom ik in hemelsnaam via een zonnetje naar het Licht? Via de taekwondo van de grote broer naar de redding van Jezus? Zou toch niet moeilijk moeten zijn. Waarom dan toch? Terwijl ik daar zo over pieker, en me voel falen als zendelinge, schuift Ayan haar tekening wat meer naar mij toe. Ze heeft haar naam geschreven. Ze laat mij iets zien! Zelf! Niet omdat die dame naast haar er zo om zeurt, maar omdat ze zelf contact wil. En ze is trots, en ik ook, want ze is nog maar 5 jaar! Nu zie ik mijn kans. Waar is mijn bijbel als ik hem nodig heb…

Maar voor ik haar kan bekeren, pakt zij de paling in. Haar tekening dus in dit geval. Ze moet plassen. En dat doet ze thuis. Aardse beslommeringen rukken mij uit hemelse sferen. Ik kijk haar na. Het meisje met de donkere haren. Ik heb haar niet eens verteld van Jezus´ liefde.

Maar ze is gezien. En niet alleen door mij. Ik moet terug naar mijn aardse beslommeringen. God werkt eeuwig. Hemels!

Respect voor alle mensen van Sonrise die hun aardse zaken opzij zetten voor het hemelse doel!

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=230

Leave a Reply

Your email address will not be published.