Herfst in de Zon

Wonderlijk hoe mijn tijdlijn zich deze weken vult met verdorven bladeren. We bezingen de ontbinding, de aftakeling in volle glorie en ik vind het prachtig. Tegelijk is dat toch ook bizar. Ik plaats toch ook geen foto van de afgestorven groene boterham die ik onder een puberbed vind? En hoe inspirerend is een appel in verre staat van ontbinding?

Goed beschouwd, van dichtbij en zonder blauwe lucht en zonnestralen maar in de grijze regen, ziet het er allemaal toch vrij treurig uit. Geen sappig levenslustig groen blaadje meer, maar een broos bruingeel velletje hangt daar wiebelig aan een dun en dor takje. Het leven is er uit gegleden, de schoonheid verdwenen, het is wachten op het einde. Het houdt zich dapper maar met moeite vast en bij het eerste de beste herfstzuchtje zal het naar beneden dwarrelen, en op een kledderige hoop verdwijnen. Vertrapt, vergaan. Geen eer meer aan te behalen, daar helpt geen fotoshop meer aan. Dat het de voedingsbodem vormt voor nieuwe lente, die na een hopeloze tijd van kou en regen toch weer leven zal geven, biedt slechts bij vlagen troost.

Die treurnis nodigt natuurlijk niet uit tot het schieten van een idyllisch plaatje. Daar is iets meer voor nodig. Iets dat er een ander licht op kan werpen. Heb je het geluk van een zonnige herfstdag, en neem je de moeite om afstand te nemen, dan zie je opeens al die kleuren van afbraak in prachtige en perfecte harmonie. Alle tinten bruin en rood en geel vormen samen een regenboog 2.0, een palet van warmte en hoop. Een stilleven midden in het sterven, dat nog intenser wordt beleefd als het wordt gedeeld. Met je geliefde aan je arm, of je vrienden op het web.  

Als een blaadje hangt zij nog, zo broos, verdrietig, dun. Het leven wijkt, het einde dringt zich op. Ze is zo moe. Ze wil haar levenstakje niet loslaten, en soms ook weer wel, maar de storm is nog niet hevig genoeg. En wat als zij toch valt? Een mistig regengordijn van tranen maakt het tot een uitzichtloos geheel.

En dan voelt zij heel soms toch de zon op haar ingevallen wangen, in haar hart. Door woorden van boven, door woorden van haar haar man, van haar kleinzonen, van familie en vrienden, van ons. Door een spelletje, een belletje, een lieve kaart.

Wij zien van dichtbij haar lijden, de aftakeling, het naderend sterven. Niet om aan te zien, die pijn, zo verrot die onmacht, de benauwdheid, de tranen. Machteloos, hopeloos. Toch, als we even afstand nemen, zien we af en toe de zon over haar leven schijnen, en verschijnt voorzichtig het grotere plaatje vol warme kleuren, vol hoop. We zien de tranen en lieve appjes van onze stoere, meestal niet zo talige knaapjes. We horen haar – hoe moeizaam nog – getuigen van haar hoop. We spreken onze liefde uit, we bidden en ondersteunen, vrezen het vallen én kijken uit naar die nieuwe lente. Een intense beleving, omdat we onze harten en tranen delen.

Het is lelijk en mooi tegelijk. Leven versmald tot de kern, tot liefde, geloof en hoop.

In pijn en bezwijken komt de hemel dichtbij.

Herfst in de Zon is sterven in glans.

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1609

5 comments

Skip to comment form

    • Agnes on 26 October 2020 at 18:42
    • Reply

    Dag Linda.
    Prachtig beschreven. Het beeld van dorheid alleen, maar samen met iets Anders maakt dat het glans krijgt. Hoe moeilijk is het om de aftakeling te zien van iemand die je lief is, het wordt betekenisvoller als je dichtbij mag zijn en als je ziet dat God er bij is. Zie de prachtige zonnestralen!
    Het komt weer zo dichtbij, het afscheid nemen van mijn zus. Ik wil je bedanken voor deze mooie blog. Ik wens je vrede in jullie hart toe.
    Agnes de Raad (vriendin en collega van Tea)

    1. Dankjewel Agnes! Tea en ik hadden het vorige week nog over jou, toen we het over deze situatie hadden. Jij kent het van zeer dichtbij. Sterkte ook voor jou!

    • Esther Wissink on 26 October 2020 at 21:13
    • Reply

    Mooi lin! Sterkte voor jullie in dit lastige proces. Dat jullie door alle pijn en verdriet heen ook nog kleine lichtstraaltjes mogen zien. X

    1. Dankjewel Esther! Het is een k-proces, je kent het. En toch brengt het ook mooie dingen. Knuffel voor jou!

    • Erwin on 27 October 2020 at 19:39
    • Reply

    Erg mooi geschreven Linda. Heel veel sterkte!

Leave a Reply

Your email address will not be published.