Niet tevreden, maar niet ontevreden

Fraai. Zit ikzelf al zo twijfelachtig in elkaar, krijg ik ook nog tegengestelde adviezen van de dames psychologen.

De vorige keer dat ik op de sofa lag, spreekwoordelijk dan, moest ik leren eerder ‘tevreden’ te zijn. De lat wat lager, perfectie de deur uit. ‘Zo kan het ook wel’, was de toverspreuk.

Denk nu niet dat ik onberispelijk en strak geordend door het leven ging, in tegendeel, maar dat zat mij juist zodanig dwars, dat het nodig was om te leren wat minder zwaar aan mijn onvolkomenheden te tillen. En ook aan die van anderen trouwens, want man, wat kon (kan) ik kritisch zijn.

Dus moest ik meegaan in de hype dat ‘fouten maken mag!’, en moed verzamelen om te ‘durven falen’. Een klus op zich. Wellicht ben ik de perfecte client voor een dergelijke therapie, maar in mijn beleving mogen fouten dus echt niet. Daarvoor zijn het namelijk fouten: je doet het gewoon niet op de goede manier, en dat is dom. Fouten zijn onoverkomelijk, maar om ze te vieren gaat mij echt te ver.

Natuurlijk is het fijn om te weten dat de wereld niet vergaat als ik een komma verkeerd plaats, de 10-minuten gesprekken vergeet of mijn jurk te heet was. Toch hebben al die missers gevolgen waar ik nog weken van kan balen (vooral omdat ik dan nog vaker moet hardlopen om weer in die jurk te passen).

Het blijft ploeteren, vooral als je bent grootgebracht in een ‘zo hoort het’- omgeving, en meer let op de mensen om je heen (en hun successen) dan op jezelf….

Dus was het weer eens tijd voor een paar doorzaaggesprekken en ja hoor, daar lag de wond weer open. En wat was deze keer het medicijn? ‘Je moet wat minder ‘tevreden’ willen zijn.’

Ja zeg, daar betaal ik niet voor. Ik wil een antwoord, geen multiple choice!

Het duurde even voordat ik begreep dat het toch klopte.

Het hoeft namelijk niet allemaal te kloppen.

Die vakantie, dat gezinsuitje, een huwelijk: voldoende momenten waarop je kunt denken dat je wellicht andere keuzes had moeten maken. Fouten, onhandigheden en missers blijven irriteren en beschadigingen geven, soms pijnlijk en vervelend. Punt.

Dan hoef ik vervolgens niet met een ontevreden hoofd te gaan zitten mokken. Ik kan gewoon toegeven dat ik niet volledig tevreden ben en dat ook niet hoef te zijn. Want goddank zijn er elke dag wel minstens vijf seconden vol glorie en die verdienen veel meer aandacht dan al die mislukkingen bij elkaar.

Zei ze stoer.

En toch is het zo. Tevredenheid is geen levensdoel. Ik moet leren vrede te krijgen midden in de onvolmaaktheden. Dat kan ik niet zelf. En ook dat hoeft niet.

Dank Hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en uw gedachten bewaren.

Vrede boven geredeneer en gepieker: heerlijk! En mijn gedachten bewaren, dat is ook meer dan welkom. Want oh, wat zijn die oeverloos… Dankbaar zijn voor wat mooi is. Leren van wat minder ging. Of accepteren. Punt.

Niet tevreden maar niet ontevreden. Het lijkt hetzelfde maar het voelt toch anders. Zal wel aan mij liggen. Ook daar heb ik vrede mee 😉

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1531

Leave a Reply

Your email address will not be published.