‘We gaan nog niet naar huis…’

Gaat deze trein naar Zwolle?

De jongen keek mij meewarig aan maar checkte behulpzaam zijn mobiel en knikte vervolgens bevestigend. ‘U zit goed, hoor.’

Nerveus glimlachte ik naar hem. Niet alleen voelde ik me bejaard, ook vroeg ik me af waarom ik me ook alweer had opgegeven voor de reünie van de examenklas. Ik kende bijna niemand!

We zaten op een mega school, en er waren vier examenklassen. Stilletjes bewoog ik mij door de gangen, giechelend met ons groepje – waar ik me heerlijk bij voelde – maar me tegelijk afsluitend voor de rest. Uit onvermogen. Uit onveiligheid. Uit gebrek aan klik en verschil in interesses. Wat natuurlijk allemaal prima is. En toch voelde het niet altijd prima. Want ik hoorde niet bij de populaire, bijdehandte en interessante mensen. Los van wat ik daar zelf van vond, was het blijkbaar ook heel belangrijk wat die populaire, bijdehandte en interessante mensen daar dan weer van vonden.

Zat dat gevoel er nog steeds, vijfentwintig jaar en een boel ontwikkeling later?

Toch gaf ik bij de aankondiging meteen mijn telefoonnummer – ik wilde niet weer wegduiken – en werd ik toegevoegd aan groepsapp. De eerste stap was gezet.

De app vulde zich met namen die mij wel wat zeiden, figuurlijk gezien, maar waar ik letterlijk nog nooit een woord mee gewisseld had. Wat moest ik daarmee?

Het enthousiasme van de organisatoren én de kans om weer eens, net als tijdens de pauzes, op het podium te kunnen zitten – grappig voor een groepje dat liever nooit een podium beklom, en karaoke herinneringen heb ik al helemaal niet  – waren voldoende om me toch op te geven. De gangmakers van toen hadden de vaart er weer goed in en vol bewondering zag ik mooie plannen ontstaan. Ik genoot van de herinneringen en foto’s die voorbijkwamen, slaakte menig ‘ohjaaaa!’ en kreeg er echt zin in. Toen er ook nog gulle sponsors opstonden was er voor deze arme auteur geen enkele hindernis meer;)

Ik ging met de trein, zoals toen, al was de reis vanuit Enschede iets langer dan destijds vanuit Ommen. Station Zwolle was me totaal vreemd, evenals de wandelroute naar school, waar nu opeens complete woonwijken stonden, zodat de tranen van nostalgie nog niet over mijn wangen rolden. Gelukkig wandelde ik naast een vriendin-van-toen, toch nog iets vertrouwds en heel gezellig. Keuvelend met oude bekenden kwam ik de school binnen en kuste enkele andere oud-bekenden, vol vreugde om het weerzien. Ook minder bekende gezichten herkende ik toch wel, al was het naamkaartje soms wel handig. Bizar, na 25 jaar leken we niets veranderd, op wat grijze haren na. Wellicht zit daar wat ontkenning in, maar dat terzijde. 

Met al deze mensen in ‘onze’ school, na zoveel jaren, wat was dit leuk!

Totdat ik me steeds vaker moest voorstellen… en dat was niet (alleen) omdat ik super veel knapper was geworden denk ik, hooguit door de beter flatterende kleding. Ook bij het noemen van mijn naam ging er niet altijd een belletje rinkelen. Ook zag ik mensen waar ik ooit tegen op keek; waar ik me saai en onzeker bij voelde; waar ik eigenlijk ook geen praatje mee kon maken, omdat we niet echt een verleden hebben. En verdorie, het gevoel kwam terug.

De neiging om in oud gedrag te vervallen lag op de loer. En hoewel ik het heel gezellig had met mijn groepje – fantastisch om weer samen op het podium te zitten, fotomoment! – vond ik het geen ramp dat het 17:50u werd en ik me niet had opgegeven voor de BBQ, al werd ik aangemoedigd om toch te gaan, wat natuurlijk vleiend was. Toch licht twijfelend of het de goede keuze was, liep ik een stukje met de anderen mee, die wel gingen.

Al pratend en denkend – dat laatste is mijn kernkwaliteit, in elk geval wat betreft hoeveelheid – besefte ik opeens: ‘Als je nu ervoor wegloopt, ben je geen meter opgeschoten. Terwijl je al veel verder bent!’

En bij die splitsing, richting station of Perrontheater, in de brandende zon en wellicht daardoor extra verlangend naar dat biertje, koos ik voor nieuw gedrag, en nieuwe ervaringen.

En wat was dat een goede keuze! Toch nog een paar mensen gesproken, juist ook over dit thema, hoe bevrijdend was dat. Ook over andere zaken des levens, moeilijk, serieus of luchtig. Met een open blik en bier in de hand werd het heel gezellig, en sprak ik zelfs mensen die ik nog nooit gesproken had, en vond ik dat nog leuk ook. (Niet veel, ik blijf wie ik ben, dat heb ik na 43 jaar inmiddels wel geaccepteerd. Denk ik.)

En zie, ik zag (weer) de nieuwe Linda, de oude was gelukkig niet te vroeg naar huis gegaan.

(En wat super dat onze financiële bijdrage in zijn geheel naar drie super goede doelen kon gaan, omdat alle kosten waren gesponsord. Wat een mooie mensen allemaal!)

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1514

4 comments

Skip to comment form

    • Magriet Vedelaar on 2 July 2019 at 23:24
    • Reply

    Linde, dat een heerlijk open verhaal en best veel herkenning! Het was fijn jou ook even gesproken te hebben en ik merkte dat er zelfs wederzijdse herkenning is over de tijd van vroeger, ook al kenden we elkaar toen helemaal niet! Toch wel bijzonder, dat gemeenschappelijke verleden!

    1. Dankjewel! Precies dat, een gemeenschappelijk verleden, of je nu bevriend was of niet. En al ging ik niet met veel mensen om, ik ‘kende’ ze wel. Jou dus ook;)

  1. Ha Linda, nog maar een keer gelezen. De tweede keer nog mooier dan de eerste! Dank voor je openheid en inkijkje in een ‘puber’- en ‘volwassenbrein’. Wellicht inspiratie voor de volgende generatie, al gaan veel dingen zoals ze gaan..
    Succes met je volgende pennevrucht, of typproduct..
    DAP

    1. Dank, DAP! En ja, de pubers van nu hebben hun eigen struggles, ideeen etc. Ervaringen van ouders zijn niet echt cool…Toch kan ik ze nu iig wel zeggen dat goed cijfers halen – wat mij aardig lukte – dus niet het belangrijkste is.
      Wist ik al, maar besef ik nu nog weer beter. Zo leren we ons leven lang. Dank voor je comment, en voor je enthousiasme en aandacht. Groetjes, LA LAW, zoals ik mezelf destijds stiekem noemde 😉 Nu LBS

Leave a Reply

Your email address will not be published.