Er zijn geen woorden voor…

Soms denk ik verlangend terug aan die tijd dat ze nog klein waren. Nee, niet vanwege het getut en geblèr, gesnotter en gesleep. Natuurlijk niet. Een klein beetje vanwege de schattige foto’s die af en toe voorbij komen. Zijn ze echt zo klein geweest, en oh wat was het schattig, die snottebel en dat bietjesbekkie! Gebroken nachten en slopende middagen zijn gelukkig nooit vastgelegd.

Wat ik mis zijn de ongecensureerde, gedetailleerde beschrijvingen van mislukkingen en hilarische momenten en dialogen! Wat zou het heerlijk zijn als ik nog steeds gewoon kon spuien dat mijn kind mij voor de voeten gooit dat hij alleen maar tienen mag halen van mij. Wat als ik mocht delen dat een zoon tegen speelvriendje zegt (als mijn lief en ik een lange zoen uitwisselen): ‘Wees blij dat jouw ouders niet meer samen zoenen, echt zo vies dit!’ Geen boekje open over vergeten huiswerk, verzwegen onvoldoendes of jankende stampende tieners met een bureau voor hun deur geschoven met de melding dat ze nooit meer naar buiten komen. En zelfs niet het gekrijs van een hormonaal geladen viswijf, waarna een tiener zijn arm om haar schouder legt en zegt: ‘jongens, mama vindt het niet meer leuk, even rustig.’

Niets van dit alles. Geen uitlaatklep meer, geen gedeelde smart, niet meer eerlijk delen, want niet leuk voor hen en niet leuk voor mij (al is dat laatste nog nooit een belemmering geweest). Zij willen het niet meer, en zij hebben gelijk, want zij weten wie er allemaal meelezen, en zij willen graag nog gewoon over straat kunnen. Met korte broek, als het moet.

‘Niet op insta, niet op FB!’ Stiekem doe ik dat soms toch, en dan liken ze het. En dan denk ik dat ik het juist moet doen, omdat zij dan gezien worden, weten dat ze ertoe doen. Of dat een drogreden is weet ik nog steeds niet.

Dus blijft ook hier steeds meer binnenskamers. Frustraties, moordpartijen, strijd vanwege prestaties en motivatie en kwaliteiten en beperkingen. Deels omdat het een refrein is, een klaagzang met teveel coupletten, inspiratieloos. Deels omdat ik wil doen alsof dit puberhuis toch best prima is, dat we goede keuzes maken en mooie momenten creëren. Deels omdat ik ook gewoon over straat wil. En vooral omdat het soms het daglicht amper kan verdragen en ik mij schaam, voor mij en voor ons.

Dus hoera, de schone schijn heeft toegeslagen? Zijn we eindelijk waar we nooit wilden zijn?

Niets is minder waar. Want ook de langelijvenknuffels en spijtbetuigingen na heftige strijd blijven tegenwoordig onbenoemd. Net als mijn hart dat warm en vloeibaar wordt als ik ogen zie glinsteren, een kin zie trillen, bij die worsteling met onzekerheid. Mijn berustende glimlach als voor de 86e keer Mario Kart en WIDM wordt besproken, dwars door mijn zemelige preek over wat dan ook. Mijn grijns als ze beschaamd opzij kijken bij een scheldende YouTuber omdat ik ‘zwaargelovig’ ben.

Dus geen bericht, goed bericht: het gaat nog steeds belabberd, we doen ons nog steeds niet beter voor dan we zijn, we doen nog steeds maar wat maar we doen het nu vooral stiekem. Als niemand kijkt. Lastiger. Eenzamer. Vermoeiender. Maar ook dieper, betekenisvoller, ander level. Soms.

Daar zijn geen woorden voor. En soms stiekem toch wel. Het moet wel leuk blijven natuurlijk;)

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1402

Leave a Reply

Your email address will not be published.