«

»

Oct 01 2018

Print this Post

Het oog van de juf – over mijn kind en OGO

Hij moet de antwoorden wel uit de tekst halen, niet uit zijn eigen brein. Tegelijk wil ik hem laten merken dat ik doorheb wat hij al weet; dat hij gezien wordt.

Tien minuten gesprekken zijn natuurlijk altijd veel te kort voor de glorie van mijn kinderen. Tegelijk is het meestal weinig verrassend wat er besproken wordt. Daarom was ik vorige week toch een beetje van slag toen de juf mij door een nieuwe bril liet kijken naar mijn jongste kind. Varifocus, zonnebril, ik weet het niet, maar het effect was dat ik het opeens haarscherp zag.

‘Mama, kijk, hier deze lego auto heb ik gemaakt en kijk, hier zit dan de raketwerper. En kijk mam, kijk dit poppetje is de slechterik. Kijk! Mam?’

Jahaaa. Ik kijk. En zet de pan op het vuur, zeg dat puber een planning moet maken en sleur een andere blonde van zijn telefoon. En zucht omdat hij de hele dag praat, ik al 187 lego bouwwerken heb bewonderd, en nu met kledderige wortelschillen in mijn handen onderweg ben naar de GFT bak.

Hij vraagt het gewoon letterlijk, en nog zie ik het niet. Totdat de juf het zegt. De juf die nóg 20 kinderen voor haar neus heeft, en toch nog inzoomt op mijn strebertje. Die niet zegt: ‘Nu even niet Kyan, je hoeft niet altijd te laten horen wat je weet, dat is heel irritant.’ Dat zou ik zeer goed hebben begrepen, dat is immers mijn tekst in ons huis met wel twee andere aandachtstrekkers. Misschien dénkt de juf het ook wel, maar toch houdt zij de behoefte van mijn verwende menneke wél in het oog. Scherp wijst ze mij op de oorsprong van zijn gedrag: hij wil zich laten gelden, simpelweg gezien worden. En al is hij vaak zeer, zeer vermoeiend aanwezig, thuis delft hij meestal toch het onderspit. Sterker nog: hoe langer hij (s)preekt en hoe harder hij schreeuwt, des te meer kijken wij weg. Dus moet hij zich nóg meer inzetten om in beeld te komen…

Juf zei nog meer goede dingen, en zeer tevreden – en keurig binnen de tijd – stapte ik naar buiten. Ontwikkelingsgericht onderwijs (OGO) is geweldig, maar ook een flinke klus. Als je elk kind wilt laten groeien op zijn eigen manier, moet je goed kunnen kijken. En dat kunnen ze op de Kiem!

Die avond keek ik uitgebreid naar het eindeloos pratende bekkie van mijn kleine grote jongste kind. Verbaasd keek hij terug, en viel warempel even stil.

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1387

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>