«

»

May 22 2018

Print this Post

Lekker dan

Het ging echt gebeuren. Vorig jaar leuk bedacht, omdat de jongens het zo leuk vonden, kamperen op Opwekking, samen met nog 20000 anderen. Nee, je komt daar niet voor je rust😉 Op MP een tent gescoord en een paar weken geleden in de tuin getest. Moest goed komen, zeiden ze, en vanuit mijn warme huis keurde ik het goed. Simon nog niet maar ging toch mee, de held.

De tent was ons al vooruitgegaan, met dank aan dappere helden, en toch wist ik niet hoe al onze zooi in de Toyota zou moeten passen. Zomaar werd ons een dakkoffer in de schoot geworpen. Ooit begon mijn vader daarmee en sindsdien weet ik mij altijd te omringen met mensen die mijn problemen oplossen. Het is een gave.

Vrijdagavond was het moment daar. Met mijn beha én al mijn kleren én pyjama én jas aan kroop ik op mijn luchtbed en… zakte ineen. Het luchtbed bleek half leeg! Lekker dan! Simon stortte zijn adem uit en op hoop van zegen vleide ik mij neder. Om 2 uur was het bed half leeg maar mijn blaas overvol! Terwijl ik hem ledigde vulde mijn allerliefste opnieuw mijn matras, waarbij hij zowat het leven liet en uitgeput verder snurkte, nadat ik uit zijn gegrom had opgemaakt dat dit de eerste én laatste keer was dat hij onder een dun doekje en op een ook al leeglopend matje tussen Gods gansche volk zou slapen, terwijl er thuis een riante, warme tweepersoons slaapkamer beschikbaar is.

Om 5 uur raakte mijn kont – altijd al het zwaartepunt– de harde grond, waren mijn tenen ijsblokjes, mijn blaas opnieuw! een beginnende waterval en riep uit de tent naast mij een kind: ‘Mam, ik kan niet meer slapen, ik heb het stikheet!’

‘Ssssssttt… ga slapen! Luister maar naar de vogeltjes!’ siste ik zonder hoop dat dit goed zou komen. En trouwens, hoezo stikheet????

Op dat moment wilde ik naar huis. Vooral omdat dat absoluut onmogelijk was. En heel even dacht ik aan mensen die al heel lang in tenten wonen, in regen en kou, met veel te veel anderen, en die ook graag naar huis willen…

De miezerige dag die volgde was gezellig, het concert prachtig en de kids vermaakten zich fantastisch. In de tent bakte Simon heerlijke eieren en verwarmde ons hutje, ons binnenste en hopelijk de komende nacht onze slaapzakken. De nachtelijke drama’s had ik verdrongen en ik was weer enigszins opgewarmd toen de nog koudere nacht zich aandiende. Op een nieuw luchtbed, dat wel, maar nog steeds in dezelfde outfit en nu zelfs met sjaal om hopende dat mijn neus er niet afvroor. Prachtig hoor, zo’n heldere nacht… Mijn bekende loopje naar de wc was niet alleen ijzig maar ook spooky, onder een zwarte hemel en witte mistlaag. Witte onesies zouden echt verboden moeten worden.

Op dat moment besloot ik dat we de tent weer gingen verkopen en voor de zomer een vakantiehuisje zouden boeken. En spelen met vriendjes van de kerk in Enschede konden ze ook doen in Enschede immers?

‘Mama, het is warm hier!’ De zon kwam op zijn eigen dag krachtig op en maakte mijn zoon in de voortent wakker. Toen ik mijn hoofd buiten de tent stak, viel er een straal warmte op die zo troostend en opwekkend was dat mijn bevroren neus er bijkans van ging lekken. Dankbaar zette ik mijn zonnebril op, niet in de laatste plaats om de gevolgen van twee brakke nachten te verhullen.

Het was even bikkelen. Twee nachten maar. Daarna werden we er steeds beter in, dankzij het zonnetje. Inspirerende woorden, gave liederen, Adrian Plass, Sons of Korah en vooral de vele genezingen hebben mijn stemming verbeterd én mijn lekkende geloofsmatje ook weer gevuld.

Gelukkig gaan we pas weer kamperen als de zomer de nachten ook lekker heeft opgewarmd. En zo niet, dan niet. ‘Mam, we gaan volgend jaar wel weer naar Opwekking hoor!’

Hm… lekker dan…

 

 

 

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1368

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>