«

»

Mar 19 2018

Print this Post

We blijven toch niet zitten?!

Mam, vind je het erg als ik een onvoldoende haal voor geschiedenis?

Ik kijk in zijn veranderende gezicht. Het kind verdwijnt langzaam uit zijn wangen, uit zijn ogen straalt een glimpje volwassenheid, omgeven door de grote onzekerheid over wat komen gaat. We zijn dichterbij elkaar dan ooit, en niet alleen op het moment dat ik naast hem op zijn bed zit, zoals nu. Al een paar weken leven we op die roze wolk die ooit beloofd was maar werd overschaduwd door onbegrip en verkeerde verwachtingen. Wat er is gebeurd weet ik niet, en hoe lang het duurt ook niet, maar het is heerlijk. We knuffelen, maken grapjes en genieten.

Terwijl ik hem glimlachend blijf aankijken hoop ik dat mijn gezicht niet verandert in een tomaat, en flitsen er ondertussen allerlei primaire antwoorden door mijn hoofd die ik gelukkig nooit ruimte geef zich kenbaar te maken. Dus geen ‘Ja vreselijk schat, ik haat onvoldoendes!’ Of ‘Beetje te laat he, om je daar nu nog druk over te maken!’ Of ‘Ik heb keihard gewerkt aan je samenvatting. Met biertje erbij maar toch. Dat heb ik toch niet voor niks gedaan he!’

Oh wat wil ik graag dat ‘we’ overgaan en dat hij laat zien ‘wat er in zit.’ Hij moet het kunnen, zegt school, en ik zeg het ook tegen hem als bemoediging maar waarom klinkt het dan altijd alsof ik een loodzwaar stuk beton op zijn nek leg?

Hij moet het zelf leren, zeg ik en hoor ik ook en weet ik zeker. Toch typ ik zijn samenvatting over, omdat hij niks heeft aan dat A4tje vol spijkerschrift. Het levert me een preek op van een wijze mede ouder die helemaal gelijk heeft omdat het mij veel te veel energie kost en ik daar nooit een diploma voor krijg. En toch… ik wil zo graag dat hij zijn rijk gegeven hersencellen gebruikt en daarmee scoort.

Voor wie eigenlijk? Voor hem, zeg ik, daar wordt hij gelukkiger van. Dat meen ik echt. Tegelijk is het ook een beetje de streber in mij, de faalangsthaas en de pleaser. Die zijn hardnekkig maar moeten uitgeschakeld worden.

Meneer BS wacht op antwoord. Zijn blauwe ogen zoeken houvast, vertrouwen en liefde en dat moet ik hem dus geven. Wil ik hem geven! En ik overschreeuw de perfectionist en oreer iets over dat ik vooral geniet van zijn vrolijke lach en dat hij zelf moet kiezen waar hij zijn tijd aan besteedt. En dat hij mag werken op zijn niveau en dat hij er vanzelf achter komt wat dat niveau dan is. En dat ik blij ben dat hij er is. Punt. Geen eisen verder. Het is de waarheid. (Dat ik zelf moeten werken aan mijn hoge lat en gebrek faalvaardigheden probeer ik te onthouden.)

Tevreden trekt hij zijn deken verder omhoog en vertelt nog wat. Over FIFA en de eredivisie. Niet veel interessanter dan geschiedenis, maar ik kijk gewoon naar zijn blije bekkie en word warm.

Zo blijven we nog even zitten.

 

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1350

1 comment

  1. anja de jong

    geweldig geantwoord en ik ben -met hem- blij met jou. Hij komt er wel! Waar? op zijn niveau waar hij op dat moment en in de toekomst wil komen met in zijn achterhoofd en in zijn hart: mijn moeder heeft me gesteund en vertrouwen in mij (gehad).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>