Stabiel

Hem koelen is in dit geval het minste probleem. Hij kwam immers met de juiste temp onder de sneeuw vandaan. Een geluk bij een ongeluk.

Door de inmiddels ook kunstmatige koeling en narcose is de situatie van Friso nu stabiel. Dat klinkt aardig. Maar stabiel hoeft in dit geval niet zo positief te zijn als het woord zou doen vermoeden. In de spaarzame momenten dat ík stabiel ben, kom ik tot mijn grootste prestaties en leven wij in grote vreugde. Kracht is het toverwoord. Maar ´stabiel in coma´ heeft weinig tot niets met kracht te maken.  Meer met machteloosheid en angst. Dat voelt allesbehalve stabiel. Na twee jaar is het weer levensecht.

Ook wij stonden in een koele kamer. Ook wij wisten niets. Alles was mogelijk. Maar onduidelijk totdat het lichaam weer was opgewarmd en de narcose opgeheven. Tot die tijd was er geen teken van leven te verwachten. Rustig wachten was het enige dat we konden doen. En bidden. En snoepjes eten, en kletsen. Zoals de prinsen en prinsessen vandaag ‘gewoon’ zijn gaan skiën. Voor een ander lijkt het misschien koel, ongepast. Maar drie dagen in stilte zitten wachten helpt niks. Lukt ook niet. In de kille kamer zijn tranen en onzekerheid. Daar buiten is het leven, de honger, de sneeuw.

Alle controle is weg. Niets kan een mens nog doen. De artsen geven hem lucht. En ook zij moeten grotendeels afwachten wat het lichaam straks zelf nog kan. Geen nieuws is geen goed nieuws. Het is gewoon geen nieuws.

Na 2 dagen veranderden mijn gebeden. Van ‘Als hij er maar uit komt!’ langzaam naar ‘Of is het misschien beter voor hem om in de hemel te zijn? Omdat hij straks misschien alleen maar kan liggen, terwijl hij ons niet herkent?´ De angst om hem te verliezen had plaatsgemaakt voor de angst voor vreselijke beschadiging en lijden. En toen we uiteindelijk kalm rondom zijn bed stonden, en zijn beademde, maar al dode lichaam tot zijn eeuwige rust kwam, was daar naast rauw verdriet ook opluchting. Geen pijn, geen zorg.

Dat lijkt zo koel. En later heb ik toch nog vurig gewenst dat hij nog leefde. Desnoods met rolstoel en stoma. Als ik hem maar vasthouden kon. Maar toch weet en voel ik inmiddels dat dit het beste was. Dat hij dood zou gaan van de moeite en afhankelijkheid van een zwaar beschadigd leven. Vanwege zijn leeftijd van 70 jaar konden wij zijn reis naar de hemel accepteren, al hadden we graag afscheid willen nemen.

Voor deze jonge vader zijn de gebeden vuriger dan ooit, dat hij zijn ogen zal opslaan. Maar ook bij hem is het de vraag wat die ogen zullen zien en zeggen. Niemand weet het. Wat moet je hopen? Wat kun je bidden?

Gelukkig is er Iemand in control, die weet wat het beste is. En Hij is stabiel.

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=135

Leave a Reply

Your email address will not be published.