Kiemkracht

Vorige week was het even HB week in huize BS. Nee, het gaat niet over mijn bloedwaarden maar over Hoogbegaafdheid. Communicatie met HB was het thema van de 7 daagse online cursus. Nu hebben wij geen HB kind, maar omdat zijn IQ wel matcht en de communicatie soms bagger is, ben ik zo vrij geweest mij in te schrijven en mee te praten. Zeker, waar ik niets te vertellen had hield ik wijselijk mijn mond, zo begaafd ben ik zelf dan ook wel weer 😉

Ons HI kind, dat wij in het dagelijks leven overigens gewoon bij zijn eigen naam noemen, mist de creativiteit, honger en het probleemoplossend (willen) denken van een HB-er. Hij mist het zelf niet echt trouwens. Als veel dingen je komen aanwaaien en je de rest negeert heb je geen probleem toch? Nee, nu nog niet…

Veel HB kinderen lopen al wel eerder tegen muren op. Frustrerend dat anderen niet begrijpen wat jij allang hebt gezien, irritant om dingen te moeten doen die je allang kunt. Je registreert alle emoties waar je volgens je leeftijd nog niet zoveel mee kunt en ontploft dan soms. Als jongetje ga je lopen klieren, streberen of onderpresteren. Als meisje zorg je dat je kwaliteiten niet te veel opvallen in de gezellige meisjesgroep, of je besteed juist al je tijd zwetend aan het perfectioneren van je toch al smetteloze werk. Dit is ongenuanceerd, en dat wil ik nu juist niet zijn. Dus ook meisjes hangen in de gordijnen en jongens maken zich er makkelijk van af, om tijd over te houden voor hun vrienden en computer.

Kortom: er is van alles mogelijk, zelfs deze kids passen niet in een hokje. Dus: passend onderwijs voor elk kind met elk IQ en EQ, en elk gedrag dat waar dan ook door wordt veroorzaakt. Nee, dat kan niet elke school en nee, daar is niet genoeg tijd/geld/energie voor. What’s new. Maar we blijven ervoor gaan, iedereen mag op zoek gaan naar de kracht die elk kind heeft ongeacht HB, HI, LB, ADD, PDD-NOS etc.

Ons HI kind leert snel en onthoudt veel. Tenminste, dat wat hem boeit, daarbuiten geeft hij meestal niet thuis. Omgaan met emoties is ook redelijk onontgonnen terrein voor hem, en daar wandelen we samen met hem doorheen. Vaak slepend, soms even springend, maar altijd zoekend naar de stap vooruit.

Er is geen cursus voor ons HI kind, voor de meeste kinderen niet trouwens. Maar met betrokken mensen die je kind zien en op zoek gaan naar zijn kracht en de juiste insteek kom je echt een heel eind. En wij hebben zoveel geluk met onze IB-er en school, dat ik hier voor één keer een driewerf HOERA aanhef!
HOERA! HOERA! HOERA!
Dank ib-er en dank De Kiem!

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1164

Leave a Reply

Your email address will not be published.