Olifant

fb-image-olifantDapper dat je meedoet aan die leesclub, jij houdt wel van een uitdaging hè? Je zou  
bijna zeggen dat je een olifantenhuid hebt, maar ik weet dat je juist heel gevoelig bent.
 

Bemoedigend, de woorden van mijn zeer gewaardeerde redacteur. Zij die mij het schrijversvak binnengeleid heeft en nog steeds de goede weg wijst aan mijn bibberende vingers. Hoewel ik olifant niet een erg vleiende benaming vind, maar overgevoelig ben ik zeker 😉

De dochter ligt inmiddels op diverse nachtkastjes. Slaapkamergeheimen hoef ik niet te horen, maar heel af en toe doet iemand een boekje open over zijn of haar ervaringen met Sofie en Ramon. Spanning en sensatie, voor mij het meest.

Maar De dochter doet ook mee aan een gerenommeerde leesclub! Nu is gelezen worden het ultieme doel van De dochter, maar de nachtkastjes behoren in dit geval dus toe aan doorgewinterde thriller- en literatuurlezers. En zij móeten er iets van vinden en dat ook nog eens hardop zeggen.

Naakt voel ik me en wegschuilen wil ik, diep onder mijn eigen dekbed. Want De dochter is uit mijn hoofd op papier gekomen, maar ergens onderweg kan er natuurlijk van alles zijn gebeurd met haar. Wie weet precies wat zijn dochter allemaal uitspookt, en wat een ander van haar vindt? En wil ik dat allemaal weten?

‘Ja hoor’, zeg ik stoer, ‘daar leer ik enorm van!’ En dat is natuurlijk ook zo. Een huid als leer krijg ik ervan;) Of niet, en dan blijf ik voorlopig onder de deken liggen huilen. Of ik ontvriend de leesclub en schrijf lelijke columns over de recensenten. Kritiek ontvangen kan ik namelijk erg goed…

Bij de start van een uitdaging ben ik dat meestal even vergeten, maar halverwege begin ik aan mijn hoofd te krabben en denk ik aan de eventuele mogelijkheid, zeer hypothetisch natuurlijk, dat het resultaat heel misschien niet die ene perfecte bestseller aller eeuwen zal gaan worden en hoe ik daarmee om zal gaan…

De eerste enthousiaste reacties zijn gelukkig al binnen, maar ze worden weggeblazen door die ene kritische recensie van alweer een ervaren lees- en beoordeeldame. En als een goede olifant onthoud ik die heel erg lang… Zij heeft geen klik met Sofie en dat komt door mij. Dat trek ik mij aan, voor zover dat zinvol is. Nouja, eigenlijk ga ik daar iets te ver in.

Maar dan komt dit pb’tje binnen van een lezer:

‘Weet je, het raakt me! Soms dacht ik, er had ook < haar eigen naam> kunnen staan ipv Sofie. Raar? Ik denk na en ga terug in de tijd. Emotioneel word ik ervan. Tis oké. Ook ik ben een dochter. Bijzonder!’

Dat raakt míj dan weer. Daar doe ik het voor. Voor die ene desnoods.

Daarom laat ik mijn boek aan iedereen lezen, hoe eng ook.

En daarom ben ik de biografie-uitdaging aangegaan. Voor de ene desnoods.

Diezelfde redacteur: ‘Zeker spannend, deze (biografie-)klus, maar het is toch de bedoeling van dit leven  om af en toe dingen te doen buiten onze comfortzone 🙂 Krijg je in elk  geval boeiende columns van.’

Precies;)

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=1129

Leave a Reply

Your email address will not be published.