Hobbelpaard

Al een half jaar ligt op de logeerkamer een hobbelpaard te wachten. Af en toe stof ik hem af, en aai ik hem even over zijn snuit. Jouw tijd komt nog wel jongen, fluister ik hem dan toe. Maar ik weet nog niet hoe lang dat nog duurt…

Het moest de ultieme beloning zijn. Hét kado waarvoor Luuk zijn poepverzet zou opgeven. We maakten de afspraak dat hij het hobbelpaard pas zou krijgen op zijn verjaardag, óf direct als hij zijn eerste drol te water zou laten! En zijn verjaardag duurde nog zoooo lang! De verleiding van de zachte bruine vacht, het lieve koppie, het zadel en de stijgbeugels zou zo groot zijn, dat hij nauwelijks de wc zou kunnen halen voor zijn allereerste buiten-luierige lozing. Dachten wij. Maar niets is meer zeker in het leven, als zelfs een wc sessie van Luuk op niets uitloopt terwijl zijn droompaard binnen handbereik ligt.

Luuk is bang om zijn ontlasting los te laten. Hij vindt het spannend. Dat zegt hij en dat zien wij. Wc of potje, voor de tv of met een paard in zijn hand, niets kan hem bewegen zijn kringspier te ontspannen. Druk uitoefenen helpt geen drol. Eindeloos zitten maakt alleen kringen op zijn billen, maar de pot blijft schoon. Vijf minuten later kan de luier nog net op tijd worden vastgeplakt voordat de gemuteerde etensresten in rap tempo zijn lichaam verlaten.

Wij staan erbij en kijken ernaar. Worden soms ongeduldig en boos. Maar we hebben vooral heel veel medelijden met hem. Want we zien dat het stoere, wilde, soms luid schreeuwende jongetje van binnen een bang hartje heeft. Ruwe bolster blanke pit, zo noemden we hem als peuter al. Hij is superzacht, wil graag knuffelen en paarden aaien. Het liefst veulentjes. En hij vindt poepen eng.

Na een korte periode van schijtstress is de rust in huize BS weergekeerd. Luuk heeft toegezegd de wc ook voor de grote boodschap te gaan gebruiken als hij 4 jaar wordt. Hij krijgt op die dag zijn hobbelveulen. Wij geloven hem. Wij hebben ook geen keuze, we kunnen het er niet uittrekken. En we weten vooral dat het overgrote merendeel van de kinderen voor hun 18de geen luier meer draagt.

Morgen is de grote dag. Dan wordt Luuk 4 jaar. Dan gaat hij naar school. De eerste 4 jaar van zijn leven zijn fantastisch geweest! (Met uitzondering van de dubbele breuk in zijn arm dan) Hij is grappig, bijdehand, sterk en lief. Ook deze stinkende hobbel zal ongetwijfeld door hem worden overwonnen.

Wij houden hoop. En hij knuffelt morgen zijn hobbelpaard!

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=110

1 comment

    • Esther on 4 October 2012 at 18:45
    • Reply

    Heel herkenbaar, had een aan onze kids ook. Is goedgekomen.weet niet eens meer hoe.

Leave a Reply

Your email address will not be published.