Uniek

In Nederland ben ik een gemiddelde, lichtelijk saaie, vrouw. Ik kan lezen én schrijven, en doe dat volop. Ik heb gestudeerd en een verantwoordelijke baan gehad. Uit liefde voor mijn man ben ik met hem getrouwd. Hij heeft slechts één vrouw. Ik heb 3 kinderen gebaard en leef nog steeds. En zij ook.

Er gaan dagen voorbij dat ik deze zegeningen als vanzelfsprekendheden aanneem. Er zijn momenten dat ik mijn zogenaamd zware thuisleven bejammer. Voor de rest ben ik best heel gelukkig. Gemiddeld dus. Er zijn veel slimmere, boeiender vrouwen. Er zijn ook veel vrouwen die minder liefde en kansen hebben gehad, en veel ongelukkiger zijn, al hebben zij misschien wel een interessanter leven.

In Afghanistan ben ik misschien ook saai. Maar wel behoorlijk uniek. En zeer gelukkig te prijzen. En zelfs mijn ongelukkige landgenotes zouden niet willen ruilen met een leven daar. Want het staat zwart op wit: op de hele wereld kun je het als vrouw niet slechter treffen, dan geboren te worden in Afghanistan1. En dan gaat het niet over een te lage uitkering of te weinig winkels. In Afghanistan is de zogenaamd wereldveranderende jaren-60-emancipatie namelijk niet doorgedrongen. Waar wij ons druk maken over de nog aanwezige hindernissen als ongelijke beloning en glazen plafonds, is de Afghaanse vrouw blij als ze een milde man krijgt aangeboden, ze hem een kind kan geven en daarbij niet zelf het leven laat. Het enige plafond dat zij voornamelijk ziet is dat van haar eigen huis, waar zij in stilte verblijft. In slechte gevallen wordt ze mishandeld, verstoten of zelfs gedood.

Harde cijfers: één op de elf Afghaanse vrouwen sterft bij de bevalling; 87% van de vrouwen is ongeletterd; 70%-80% van de vrouwen heeft een gearrangeerd huwelijk; vrouwen in een publieke functie worden geïntimideerd en geëlimineerd. Over het leven in een burka en de consequenties van onvruchtbaarheid wordt hier nog niet eens gesproken.

Als ik er even bij stil sta, komt het hard binnen. Onze potentiële vriendinnen en collega’s leiden een leven van angst, afwijzing, eenzaamheid en pijn. Zonder hoop en veelal zonder liefde. Gevangen in een religieus regime dat mijlenver bij onze vrijheid vandaan ligt.

En het is niet alleen Afghanistan. Er is een lijst… De nummer vijf van deze misselijkmakende ranglijst, Somalië, is zeer verbaasd. Zij had stellig gedacht op nummer 1 te staan. Dat zegt iets over nummer vijf, en over de nummers 4 t/m 1.

Er is een prachtig boekje2 verschenen, met mooie, maar ook schrijnende, waargebeurde verhalen uit Afghanistan en Pakistan.  Dit boek brengt onder andere de donkere wereld van deze vrouwen en hun gezinnen dichterbij. In ons huis, op ons nachtkastje, in ons hart. Het vertelt van hoop, ook voor hen. Want ze zijn uniek en geliefd.

Op Zijn naam zullen alle volken hun hoop vestigen.

1 Vrouw slechtst af in Aghanistan

2 Corrie Swen – Zo heb ik het beleefd

 

Permanent link to this article: http://www.leeslinda.nl/?p=105

Leave a Reply

Your email address will not be published.